گاهی اوقات  براکت ها یا بریس های ارتودنسی به تنهایی برای جابجایی دندان ها به محلی بهتر یا اصلاح مشکلات مربوط به بایت یا درمان مشکلات مربوط به رشد فک ها کافی نیستند. در این موقعیت ها، ارتودنتیست ممکن است استفاده از ابزارهای خاصی را پیشنهاد دهد. هدگیر ارتودنسی نام کلی است که به ابزاری داده شده که اصولاً خارج از دهان و روی سر یا پشت گردن قرار می گیرد و فشار کافی برای جابجایی درست دندان ها را وارد می کند و رشد صورت و فک را هدایت می کند.

هدگیر ارتودنسی در انواع مختلفی وجود دارد که هر یک برای حصول بهترین نتیجه در شرایط خاصی طراحی شده اند. ارتودنتیست شما برنامه درمانی شما را طراحی خواهد کرد به گونه ای که در آن تمام نیازهای خاص شخص شما لحاظ شده باشند و مناسب ترین نوع هدگیر برای شما انتخاب شود؛ علاوه بر این، دستورالعمل استفاده و نیز مراقبت از آنها نیز در اختیار شما قرار خواهد گرفت. مهم است که این دستورالعمل ها را با دقت پیگیری کنید، به گونه ای که با همکاری بیمار و ارتودنتیست درمان به نتایج بهتری دست پیدا کند.

انواع هدگیر ارتودنسی

انواع هدگیر ارتودنسی

انواع هدگیر ارتودنسی

هدگیر سرویکال پول cervical pull

یکی از رایج ترین انواع هدگیرهای ارتودنسی سرویکال پول  یا هدگیر دور گردنی است. این ابزار یک سیم U شکل دارد که از طرفی به بندهایی متصل می شود که روی دندان های عقب قرار می گیرند، و از طرف دیگر به نواری متصل می شود که پشت گردن قرار می گیرد.

انواع هدگیر ارتودنسی

انواع هدگیر ارتودنسی

هدگیر های پول high-pull headgear

نوع دیگر هدگیر های پول است که روی سر قرار می گیرد که آن هم دارای سیمی است که به دندان ها متصل می شود، به اضافه نواری که در پشت و روی سر قرار می گیرد.

از این نوع هدگیرها معمولاً برای اصلاح اوربایت افقی شدید در کودکان استفاده می شود (که در اصطلاح فنی “اورجت” نامیده می شود) و عملکرد آن به گونه ای است که رشد فک بالا را کنترل می کند. علاوه بر این، از آنها می توان در بزرگسالانی استفاده کرد که برای حفظ وضعیت صحیح بایت و نیز اصلاح فاصله بین دندان ها پس از کشیدن دندان، نیاز به کمک دارند. به طور کلی، این نوع هدگیرها به گونه ای طراحی شده اند که در روز بین ۱۲ تا ۱۴ ساعت استفاده شوند.

انواع هدگیر ارتودنسی

انواع هدگیر ارتودنسی

هدگیر معکوس headgear reverse-pull

نوع دیگر هدگیر معکوس یا همان فیس ماسک (facemask) است. این ابزار عموماً برای اصلاح و درمان آندربایت مورد استفاده قرار می گیرد. این وسیله فک بالا را (به جای عقب کشیدن) به جلو می کشد، که اجازه می دهد فک بالا به فک پایین برسد. این نوع هدگیر از دو قطعه پلاستیکی تشکیل شده است که یکی روی پیشانی و دیگری روی چانه قرار می گیرد و توسط یک چاچوب فلزی عمودی به یکدیگر متصل هستند. الاستیک ها یا سیم هایی که از چارچوب فلزی به براکت های ارتودنسی متصل هستند فشاری وارد می کنند که نیروی کششی دارد. ممکن است لازم باشد این ابزار ۱۴ تا ۱۶ ساعت در روز استفاده شود.

عملکرد هدگیر به شما بستگی دارد

هر کدام از انواع هدگیر را که استفاده می کنید، نکات مهمی هستند که باید از آنها مطلع باشید. شاید ضروری ترین آنها این باشد که: برای مؤثر بودن آن باید دستورالعمل های مربوط به استفاده از آن را با دقت دنبال کنید- یعنی برای مدت زمان مشخصی آن را بپوشید. اگر قرار باشد شب ها از آن استفاده کنید و یک شب استفاده از آن برای شما مقدور نباشد، زمان ازدست رفته را می توانید روز بعد جبران کنید- در غیر اینصورت، تمام تلاشی که در ۷ روز گذشته انجام داده اید از بین خواهد رفت.

کاملاً طبیعی است تا زمانی که به استفاده از هدگیر ارتودنسی عادت کنید اندکی ناراحتی احساس کنید. خوشبختانه، اگر به درستی از آن استفاده کنید، این ناراحتی ظرف مدت چند روز از بین خواهد رفت. برای کاهش این درد و ناراحتی می توانید از داروهای مسکن مانند ایبوپروفن استفاده کنید که نیاز به نسخه پزشک ندارند، یا در رژیم غذایی خود غذاهای نرم را بگنجانید تا به تنظیم آنها کمک کرده باشید.

گاهگاهی ممکن است هنگام جویدن مقداری درد احساس کنید یا حتی دندان های مولر اول شما اندکی لق شوند. این کاملاً طبیعی است و نشان می دهد ابزار در حال عمل کردن است. با این حال، اگر درد غیر عادی دارید، دقت کنید ممکن است بند تکیه گاه ابزار شل شده باشد و یا ممکن است ناگهان متوجه شوید تنظیم هدگیر به هم خورده است، که می تواند حاکی از بروز یک مشکل باشد. در این صورت فوراً با ارتودنتیست خود تماس بگیرید.

انواع هدگیر ارتودنسی

انواع هدگیر ارتودنسی

نحوه مراقبت از هدگیر ارتودنسی

اگر قصد دارید هدگیر ارتودنسی شما همانطور که باید کار کند- و نیز سلامت عمومی دهان خود را حفظ کنید، بایستی دستورالعمل های مربوط به مراقبت و بهداشت را به خوبی دنبال کنید. بایستی به درستی و بدون هیچ خطری هدگیر خود را بپوشید و دربیاورید. فراموش نکنید در هر بار مراجعه به ارتودنتیست آن را با خود همراه داشته باشید. هنگام ورزش و بازی، یا حتی دویدن دور و اطراف اتاق نیز آن را درآورید.

استفاده از هدگیر ارتودنسی چالشی بزرگ است و همه تأیید می کنند که عادت کردن به آن مدتی زمان می برد. اما فراموش نکنید که شما بخشی از تیم درمان هستید، که ارتودنتیست و پرسنل او هم در آن نقش دارند. با همکاری همه اعضای این تیم رسیدن به هدف ممکن خواهد شد: لبخندی زیبا که تا پایان عمر همراه شما خواهد بود.

 

شکاف کام و شکاف لب چیست؟

شکاف کام و لب از جمله شایع ترین ناهنجاری های مادرزادی هستند که در اوایل جنینی در حالی که بچه درون شکم مادر در حال رشد است اتفاق می افتد. این شکاف در نتیجه عدم وجود بافت کافی در منطقه دهان یا لب و عدم جوش خوردن بافت ها به یکدیگر بوجود می آید. شکاف لب به برش در لب بالا گفته می شود. این جدایی در بافت ها اغلب از پایه بینی فراتر می رود و استخوان های فک و لثه بالا را نیز در بر می گیرد. شکاف کام به وجود بریدگی در سقف دهان گفته می شود که سخت کام (بخش استخوانی جلوی سقف دهان) یا نرم کام (بخش نرم عقب سقف دهان) را درگیر می کند.

شکاف کام و لب ممکن است در یک طرف یا دو طرف دهان بوجود بیاید. از آنجا که لب ها و کام به صورت مجزا رشد می کنند ممکن است شکاف کام و لب هر یک به تنهایی یا با هم ایجاد شوند. بسته به وسعت شکاف موجود، بیماران ممکن است مشکلات پیچیده ای در ظاهر چهره، غذا خوردن، مجرای تنفسی، شنوایی و گفتار داشته باشند.

 

درمان لب شکری یا شکاف کام و لب

درمان لب شکری یا شکاف کام و لب

درمان شکاف کام و لب در سنین مختلف

درمان بیمارانی که شکاف کام و لب دارند به درمان طولانی مدت ارتودنسی و نیز جراحی نیاز دارند. به همین دلیل درمان کامل آن با همکاری متخصصان چند رشته انجام می شود تا از نظر زیبایی، عملکرد و دوام به بهترین نتایج دست پیدا کنند. این متخصصان عبارتند از متخصص اطفال، جراح زیبایی و ترمیمی، جراح فک و صورت، متخصص گوش و حلق و بینی، ارتودنتیست، گفتار درمانگر، دندانپزشک اطفال، دندانپزشک زیبایی و روانشناس. درمان ارتودنسی و جراحی این بیماران گسترده است و از بدو تولد آغاز می شود و تا بزرگسالی ادامه دارد، زمانی که رشد اسکلت ناحیه کرانیو فاشیال craniofacial به پایان رسیده باشد. نقش ارتودنتیست در زمان بندی و نیز روند درمان از نظر مدیریت کل تیم حائز اهمیت است.

در بیماران دارای شکاف کام و لب، مال اکلوژن ارتودنتیک می تواند با نقص های بافت نرم، یا نقایص اسکلتی یا دندانی مرتبط باشد. برخی دیگر از مشکلات ارتودنتیک شکاف مستقیماً به خود بد شکلی شکاف مرتبط هستند، از جمله ناپیوستگی استخوان آلوئولار، عدم وجود دندان یا وجود دندان های بد شکل. دیگر جنبه های مال اکلوژن نسبت به جراحی های لازم برای اصلاح بد فرمی لب، بینی، استخوان آلوئولار و کام در درجه دوم قرار دارند. ممکن است از سه زاویه (قدامی- خلفی، عرضی و عمودی) مال اکلوژن وجود داشته باشد. ارتودنتیست برای مداخلات ارتودنتیک در زمان درست باید تصمیمات حیاتی بگیرد و اهداف درمان برای هر اقدام را الویت بندی کند. برای دستیابی به بهترین نتیجه، فرایند درمان در چهار مرحله انجام می شود.

درمان لب شکری یا شکاف کام و لب

درمان لب شکری یا شکاف کام و لب

درمان در طول نوزادی

قرن ها برای درمان شکاف کام و لب از شیوه ارتودپدی پیش از جراحی نوزاد استفاده میشده است. قالب گیری نازو آلوئولار (NasoAlveolar Molding (NAM)) روشی است که در آن پیش از اقدام به جراحی از استخوان آلوئولار، لب و بینی نوزاد قالب تهیه می شود. اولین قالب طی هفته نخست پس از تولد تهیه می شود و ابزار NAM در طول هفته دوم کار گذاشته می شود. این ابزار دو بخش دارد: یک بخش دهانی و یک بخش مربوط به بینی. بخش دهانی کمک می کند دو طرف شکاف به یکدیگر نزدیک تر شوند و بخش مربوط به بینی به قالب گیری از غضروف تیغه معیوب وسط بینی کمک می کند و قرینگی آن را افزایش می دهد. این تکنیک از جهات مختلفی مفید است. صاف شدن استخوان آلوئولار، لب و بینی به جراح کمک می کند به نتایج بهتری دست پیدا کند.

درمان لب شکری یا شکاف کام و لب

درمان لب شکری یا شکاف کام و لب

درمان در طول دوره رشد دندان های شیری

در طول این دوره، هدف یادگیری گفتار عادی است، که توسط گفتار درمانگر و متخصص آسیب شناسی و جراح انجام می شود. طی این مرحله، بیمار از نزدیک تحت نظر گفتار درمانگر قرار می گیرد. بسته به تشخیصی که از مشکلات گفتاری داده می شود ممکن است بیمار به گفتار درمانی نیاز نداشته باشد. یکی دیگر از جنبه های مهم درمان در طول این دوره عبارت است از مراجعه منظم به دندانپزشک اطفال است تا از بروز پوسیدگی دندان پیشگیری شود.

درمان لب شکری یا شکاف کام و لب

درمان لب شکری یا شکاف کام و لب

درمان در طول دوره واسط دندانی

در طول این دوره بیمار به تدریج برای جراحی پیوند استخوان آلوئولار ثانویه (SABG) آماده می شود. این جراحی عموماً در سنین ۸-۹ سالگی انجام می شود. توموگرافی کامپیوتری پرتو مخروطی (CBCT) با اشعه محدود برای شناسایی نقص شکاف و نیز موقعیت دندان های دائم در کنار شکاف فوق العاده کمک کننده خواهد بود. مهمترین فواید پیوند استخوان آلوئولار عبارتند از: ۱) فراهم آوردن استخوان کافی برای بیرون آمدن دندان های جانبی مرکزی و دندان های نیش فک بالا،  ۲) فراهم آوردن استخوان کافی و بافت نرمی که اطراف دندان های کنار شکاف را پوشش می دهند، ۳) بستن فیستول دهانی- بینی برای جلوگیری از خروج هوا و یا نشت مایعات و غذا از راه آن، ۴) ترمیم تیغه آلوئولار در منطقه شکاف، که از این طریق جابجایی دندان ها از طریق درمان ارتودنسی و نیز کاشت ایمپلنت های دندانی امکان پذیر خواهد شد، ۵) به ثبات رساندن اجزاء فک بالا در بیمارانی که در دو سمت بینی خود شکاف دارند.

ناهماهنگی در شکل قوس ماگزیلاری (فک بالا) یا گستردگی شکاف از عرض باید پیش از SABG بهبود یابند. جراح و ارتودنتیست به صورت همزمان با یکدیگر کار می کنند تا محدودیت های آناتومیک گسترش شکاف ماگزیلاری پیش از جراحی را مشخص نمایند. این کار ضروری است، زیرا گسترش بیش از حد آن می تواند موجب ایجاد فیستول دهانی- بینی یا بروز نقصی شود که درمان آنها از محدوده جراحی خارج است.

درمان در طول دوره رشد دندان های دائم

بسته به شدت مال اکلوژن موجود در بیماران دارای شکاف کام و لب، درمان آنها به سه دسته تقسیم می شود.

درمان لب شکری یا شکاف کام و لب

درمان لب شکری یا شکاف کام و لب

بیماران بدون نقص اسکلتی

در این بیماران هیچ ناهماهنگی اسکلتی وجود ندارد و درمان ارتودنسی تنها به جابجایی دندان ها محدود می شود. بیمارانی که تنها شکاف لب و استخوان آلوئولار دارند، یا تنها نرم کام آنها دارای شکاف است جزء این دسته هستند و مشکل آنها با استفاده از ابزارهای ثابت ارتودنسی برطرف خواهد شد. مال اکلوژن دندانی در این دسته بیماران به کراس بایت خفیف قدامی و خلفی، چرخش یا کج بودن دندان ها، یا عدم وجود دندان در قسمت های دندان های جانبی مرکزی قوس دندانی و کنار شکاف محدود می شود. کراس بایت قدامی خفیف با بریس (براکت ها و سیم های کمانی) و کراس بایت خلفی با کواد هلیکس متحرک (removable quad helix) برطرف می شوند.

برای جبران جای خالی دندان هایی که وجود ندارند نیز می توان از ایمپلنت دندانی استفاده کرد یا با کمک درمان ارتودنسی دندان های نیش را جابجا کرد تا در جای دندان های lateral incisor قرار گیرند سپس با کانتورینگ ظاهر آنها را به شکل دندان های جانبی دندان های مرکزی در آورد. طی دوره درمان فعال ارتودنسی این جای خالی را می توان با استفاده از یک دندان مصنوعی پر کرد تا پس از تکمیل دوره درمان، ایمپلنت به جای آن قرار گیرد.

درمان لب شکری یا شکاف کام و لب

درمان لب شکری یا شکاف کام و لب

 

بیماران دارای نقص اسکلتی خفیف

در این دسته بیماران ناهماهنگی خفیفی در اسکلت صورت بیمار مشاهده می شود که از طریق کاموفلاژ (ارتودنسی جبرانی) مال اکلوژن با جابجایی ارتودنتیک دندان ها به تنهایی قابل حل خواهد بود.

درمان لب شکری یا شکاف کام و لب

درمان لب شکری یا شکاف کام و لب

بیماران دارای نقص متوسط تا شدید اسکلتی

در این دسته از بیماران بهترین نتایج را می توان از راه ترکیب درمان های جراحی و ارتودنسی بدست آورد. بسته به وخامت مشکل ممکن است بیمار تنها به جراحی فک بالا یا ترکیبی از جراحی هر دو فک نیاز داشته باشد. این دوره درمان برای این دسته از بیماران از درمان با ابزارهای ثابت ارتودنسی آغاز می شود، پس از آن ابزارها از دهان خارج می شوند و پس از جراحی ارتوگناتیک  (جراحی فک در درمان ارتودنسی) مجدداً درمان با ابزارهای ثابت یا متحرک ارتودنسی ادامه خواهد یافت.

نخستین مرحله ی مهم درمان ارتودنسی این است که تشخیص دهیم نیاز است چه کارهایی انجام دهیم. در اکثر موارد فرایند درمان شامل کشیدن دندان می شود تا بتوان از این طریق از فشردگی دندان ها کاست. به طور کلی، در صورتی که مجموع اندازه ی دندان ها بیشتر از اندازه ی قوس های دندانی (فک های بالا یا پایین) باشد، ممکن است فضای کافی برای صاف کردن آنها وجود نداشته باشد. یکی از راهکارهایی که معمولاً برای ایجاد فضا استفاده می شود کشیدن دندان است تا اجازه دهد دیگر دندان ها به درستی صاف شوند. بر عکس، در صورتی که نیاز باشد یکی از دندان ها تعویض شود و قبلاً فضای کافی برای آن وجود داشته باشد، باید این فضا حفظ شود (تا مانع جابجایی دیگر دندان ها به سمت فضای خالی به جا مانده از آن شد)، تا زمانی که بتوان یک دندان با اندازه ی مناسب در جای آن قرار داد.

 

کشیدن دندان در طول درمان ارتودنسی

کشیدن دندان در طول درمان ارتودنسی

 

دندان هایی که معمولاً برای اهداف درمان ارتودنسی کشیده می شوند اولین دندان های پرمولر (دندان های دو پایه) هستند. این دندان ها درست بین دندان های نیش (دندان تک پایه، یا دندان چشم ( زیرا درست زیر چشم قرار گرفته است)) و دندان های مولر (بزرگترین دندان های عقب دهان) قرار گرفته اند. در برخی موارد می توان دندان های پرمولر را کشید بدون اینکه زیبایی یا عملکرد دندان ها را قربانی کنیم.

 

کشیدن دندان در طول درمان ارتودنسی

حفظ استخوان برای جابجایی دندان ها

استخوان یک بافت زنده است که در پاسخ به محرک نیروی جویدن یا فشار، دائماً در حال تغییر شکل خود است. استخوانی که به طور طبیعی دندان را در بر گرفته است، با از دست رفتن دندان به آرامی تحلیل می رود. گاهی اوقات، در صورتی که استخوان پیرامون دندان بسیار نازک باشد، ممکن است پس از کشیدن دندان حجم قابل توجهی از استخوان از دست برود. این فرایند تنها ظرف مدت یک ماه اتفاق می افتد، اما اگر برای مهار آن اقدامی نشود ادامه خواهد داشت. در صورتی که جراح شما که دندان را کشیده است نگران از دست رفتن استخوان باشد، ممکن است پیوند استخوان را پیشنهاد دهد تا حفره ی استخوان را حفظ کند. دلیل این کار آن است که در صورتی که به میزان کافی استخوان وجود نداشته باشد تا دندان درون آن جابجا شود، می تواند منجر به تحلیل لثه شود که ظاهری زشت خواهد داشت و موجب خواهد شد پس از پایان درمان ارتودنسی ریشه ی دندان بدون پوشش باقی بماند. بنابراین، حفظ استخوان پس از کشیدن دندان نقش حیاتی دارد تا اطمینان حاصل شود که توده ی استخوان به میزان کافی وجود دارد که دندان های مجاور بتوانند برای درست صاف شدن درون آن جابجا شوند.

کشیدن دندان در طول درمان ارتودنسی

کشیدن دندان در طول درمان ارتودنسی

کشیدن دندان در حالی که استخوان حفظ می شود

باور کنید یا نه، کشیدن دندان به هنر و “احساس” واقعی و دست های مجربی نیاز دارد و باید با دقت بسیار و به صورت آتروماتیک (بدون آسیب یا صدمه به دندان) انجام شود. اگر حفره ی دندان را مانند یک بستنی قیفی تو خالی تصور کنید، فرو ریختن آن بسیار ساده است، مخصوصاً زمانی که دیواره های استخوانی در نازک ترین وضعیت خود قرار داشته باشند. این اتفاق بیشتر از سطح صورت (بخش بیرونی گونه ها ولب ها) رخ می دهد، جایی که احتمال تحلیل لثه ها بیشتر است.

خوشبختانه، سال ها تحقیقات مستند منجر به ابداع تکنیک های مدرن جراحی شده اند که اجازه می دهند توده و حجم استخوان حفره های دندان های کشیده شده حفظ شوند. این فرایندها اغلب با تکنیک های جراحی آتروماتیک، و در برخی موارد با پیوند استخوان انجام می شوند. در واقع، قرار دادن حجم کافی از مواد پیوند استخوان (اغلب استخوان فراوری شده که برای انسان بی خطر است)، به اندازه ی کافی تا جایی که حفره ی خالی را پر کند، مانند تکیه گاهی عمل می کند که بدن استخوان خود را روی آن بنا می کند، و در نهایت جایگزین مواد پیوند می شود.

در برخی بیماران در اثر آسیب هایی که قبلاً در اثر حادثه به فک آنها وارد شده است ممکن است مقداری از استخوانی که دندان های جلو را حمایت می کند از دست رفته باشد. بازسازی استخوان تنها با کمک پیوند استخوان و غشاء مصنوعی تخصصی قابل انجام خواهد بود. غشائی که تحت حمایت مواد پیوند استخوان قرار دارد می تواند به عنوان تکیه گاه مورد استفاده قرار گیرد تا استخوان را به شکل حفره مجدداً بازسازی کند. اکنون بهتر هم شده است. با پیشرفتی که بیوتکنولوژی داشته است هم مواد پیوند و هم غشاء با استخوان سالم جایگزین می شوند و نیازی به برداشتن غشاء نیست زیرا به صورت خود به خود حل می شود.

اخیراً، کشیدن دندان برای دندانپزشکی ترمیمی نیز کاربرد داشته است (جایگزینی دندان های از دست رفته) که شامل استخوانی از فک است که دندان را حمایت می کند. علاوه بر حفظ حجم و تراکم استخوان، ممکن است نیاز باشد برای دندان جدید فضا ایجاد و حفظ شود. این کار را می توان با یک ایمپلنت دندانی، بریج ثابت (غیر متحرک)، یا پروتز پارسیل (متحرک) انجام داد. بنابراین مهم است که به فکر جا، ایجاد فضای کافی و سپس حفظ آن باشیم تا زمانی که جایگزینی برای دندان از دست رفته قرار داده شود. از این طریق، هر نوع جایگزینی (دندان مصنوعی جایگزین) که برای دندان از دست رفته انتخاب شود، کاملاً مانند دندان طبیعی به نظر خواهد رسید.

نخستین روز پس از قرار گرفتن براکت ها روی دندان ها

یکی از معمول ترین سؤالاتی که از ارتودنتیست ها راجع به براکت های ارتودنسی پرسیده می شود این است که آیا قرار گرفتن آنها روی دندان ها درد و ناراحتی دارد. پاسخ این است، زمانی که براکت ها روی دندان ها چسبانده می شوند اصلاً دردی احساس نخواهد شد، بنابراین هیچ دلیلی وجود ندارد در جلسه ای که قرار است براکت ها روی دندان ها چسبانده شوند مضطرب و نگران باشید. پس از عبور سیم کمانی از درون براکت هایی که به تازگی روی دندان ها چسبانده شده اند، ممکن است اندکی سوزش و ناراحتی احساس شود که می تواند تا چند هفته طول بکشد. برخی بیماران طی چهار روز تا یک هفته ی نخست پس از قرار گرفتن براکت ها روی دندان ها، قرار گرفتن وسیع کننده ی کام درون دهان، پس از قرار گرفتن سیم کمانی روی براکت ها، یا پس از تنظیم مجدد آن ممکن است اندکی ناراحتی داشته باشند. ابزارها و سیم های ارتودنسی بر اساس آخرین پیشرفت های دانش دندانپزشکی هستند و فشار بسیار اندکی وارد می کنند و در عین حال درد و سوزش همراه با درمان ارتودنسی را کاهش داده اند. با این حال، هنوز هم می توان انتظار اندکی ناراحتی خفیف را داشت. همه ی بیماران پس از مدتی به تدریج به ناراحتی های همراه با جابجایی ارتودنتیک دندان ها عادت می کنند.

پیش از ترک مطب متخصص ارتودنسی، به این نکات دقت کنید:

چند گام ساده هستند که از شما می خواهیم پیش از ترک مطب آنها را انجام دهید. این گام ها می توانند به کاهش ناراحتی کمک کنند و شما را مطمئن خواهند کرد که به درمان بهترین پاسخ را خواهید داد و برای جلسه ی بعدی مراجعه آماده خواهید بود. لطفاً در تمام جلساتی که به مطب ارتودنتیست خود مراجعه می کنید این کارها را انجام دهید.

درد ناشی از درمان ارتودنسی

درد ناشی از درمان ارتودنسی

 

  1. انتهای سیم ها را چک کنید.

با استفاده از انگشت و زبان چک کنید ببینید که آیا سر سیم ها بلندتر از حد معمول نباشد تا درون گونه ها یا زبان فرو رود یا روی آنها خراش ایجاد کند.

  1. از مراحل بعدی درمان خود مطلع باشید.
درد ناشی از درمان ارتودنسی

درد ناشی از درمان ارتودنسی

 

باید بدانید تا جلسه ی بعد که به مطب مراجعه می کنید چه کارهایی باید انجام دهید. این کارها می توانند شامل استفاده از هدگیر یا الاستیک ها طبق دستورالعمل، تنظیم وسیع کننده ی کام، یا رعایت اصول بهداشتی یا رژیم غذایی خاصی باشد.

  1. لوازم مورد نیاز را در منزل داشته باشید

مطمئن شوید به اندازه ی کافی موم دندانپزشکی، وسایل مخصوص تمیز کردن دندان ها و ابزار ارتودنسی درون دهان، بندهای الاستیکی، یا دیگر مواد و ابزار لازم برای براکت ها و نیز ابزارهای بین دو جلسه ی ارتودنسی را دارید.

  1. برای مراجعه ی بعدی وقت بگیرید.

همیشه قبل از ترک مطب، برای جلسه ی بعدی وقت بگیرید. اگر تا یک یا دو هفته پیش از مراجعه صبر کنید ممکن است ساعات برنامه های مطب پر باشند، زیرا قرار های ملاقات از قبل به صورت ۴-۶ هفته ای برنامه ریزی می شوند. به تعویق انداختن مراجعات بعدی یکی از عوامل اصلی است که موجب طولانی تر شدن دوره ی درمان ارتودنسی می شود.

اولین هفته پس از قرار گرفتن براکت ها روی دندان ها

موادی که برای چسباندن براکت های ارتودنسی روی دندان ها استفاده می شوند در فضای آزاد به سرعت خشک می شوند، اما ۲۴ ساعت طول می کشد تا کاملاً خشک شوند. پس از ترک مطب می توانید غذا بخورید؛ با این حال، از شما می خواهیم به فهرست غذاهایی که می توانند به براکت های (و دندان های) شما آسیب برسانند توجه کنید. تا زمانی که به غذا خوردن با براکت ها عادت کنید شاید بهتر باشد رژیم غذایی حاوی غذاهای نرم تر داشته باشید. ساده ترین غذاهایی که می توانید با وجود براکت ها بخورید خوراکی هایی مانند ماست، پودینگ، نان بدون دانه، سبزیجات پخته، پاستا یا سوپ رقیق هستند.

در مطب نحوه ی استفاده از موم ارتودنسی روی براکت های ارتودنسی در مواقع ضروری آموزش داده خواهد شد. این تکه موم/ سیلیکون سطح صافی ایجاد می کند و میزان حساسیت و سوزش بخش های داخلی گونه ها و لب ها را کاهش خواهد داد. بعلاوه، استفاده از داروهای مسکنی که تهیه ی آنها از داروخانه به نسخه ی پزشک نیاز ندارد (مانند ایبوپروفن با دیگر نام های تجاری مورتین و ادویل، در صورت عدم وجود حساسیت، خیلی خوب عمل می کنند)، بر اساس دستورالعمل، همراه با شستشوی دهان با محلول آب و نمک می تواند به کاهش سوزش و ناراحتی کمک کند. پس از گذشت ۵ روز تا یک هفته، هرگونه درد و ناراحتی همراه با براکت های ارتودنسی از بین خواهد رفت یا کمتر خواهد شد. دندان ها به تدریج به براکت ها عادت می کنند و غذا خوردن راحت تر خواهد بود.

درد ناشی از درمان ارتودنسی

درد ناشی از درمان ارتودنسی

کاهش درد و ناراحتی ناشی از قرار گرفتن براکت ها روی دندان ها

  • شاید در ابتدا اینطور به نظر برسد که براکت های ارتودنسی بیرون زده اند، که کاملاً طبیعی است. به تدریج که به آنها عادت می کنید و دندان های شما صاف می شوند، این احساس از بین خواهد رفت و جای هیچ نگرانی نخواهد بود. در واقع، با خارج کردن براکت ها از دهان نیز، تا مدتی در دهان خود حس عجیبی خواهید داشت!
  • هرچند براکت ها خمیده و صاف شده باشند، ممکن است استفاده از یک تکه موم ارتودنسی در اطراف و روی براکت هایی که احساس سوزش ایجاد می کنند کمک کننده باشد. با خشک شدن گونه ها، درد و سوزش کمتری احساس خواهد شد.
  • برخی دندان ها، اغلب دندان های جلو، ممکن است در ابتدا نسبت به فشار حساس باشند. تعدادی از بیماران طی ۸ ساعت اول احساس سوزش خواهند داشت که به تدریج از بین خواهد رفت.
  • نمی توان پیش بینی کرد درست چه زمانی درد و ناراحتی از بین می رود و این در بیماران مختلف متفاوت است.

تنها باید به خاطر داشته باشید که هر درد و ناراحتی  موقتی که از براکت ها احساس می کنید در نهایت منجر به زیبایی همیشگی لبخند شما خواهد شد

افرادی که تحت درمان ارتودنسی قرار می گیرند پیش از آغاز درمان همواره با این پرسش روبرو هستند که “تا چه مدت باید از بریس ها استفاده کنم؟” از آنجا که درمان ارتودنسی چیزی نیست که برای همه یکسان باشد و و دهان هر کس منحصر به فرد است، طول درمان ارتودنسی برای هر کسی متفاوت است. بر اساس یکی از تحقیقاتی که در این زمینه صورت گرفته است، تکمیل  طول درمان ارتودنسی به طور میانگین ۲۳ ماه طول می کشد. برای برخی بیماران خوش شانس، طول درمان از ابتدا تا انتها تنها شش ماه است و برخی دیگر ممکن است مجبور باشند ۳ سال از این ابزار استفاده کنند. هر چند نمی توان راجع به طول درمان ارتودنسی صحبت کرد، اما می توان به عوامل مؤثر روی طول درمان با استفاده از بریس ها و اینویزیلاین پرداخت.

عوامل مؤثر روی طول درمان ارتودنسی

نوع درمان ارتودنسی

طول درمان ارتودنسی

طول درمان ارتودنسی

درمان ارتودنسی “سنتی” شامل براکت ها و سیم های فلزی است. این ابزارهای سنتی از جمله رایج ترین بریس هایی هستند که استفاده می شوند، اما تنها گزینه ی موجود برای بیماران نیستند. بریس های فلزی از جنس فلز ضد زنگ با کیفیت بالا هستند، به همین دلیل بسیار قوی و محکم هستند. در مقایسه با بریس های فلزی، بریس های سرامیکی از نظر زیبایی بهتر هستند، اما به نظر می رسد ضخامت آنها کمتر باشد زیرا انعطاف ناپذیر و شکننده هستند. در مقایسه ی بریس های سرامیکی و بریس های سنتی، در بریس های سرامیکی، اصطحکاک بین سیم و بریس ها پس از جابجایی دندان ها بیشتر است و این می تواند در طول درمان نقش مهمی داشته باشد (هر چه اصطحکاک بیشتر باشد، جابجایی دندان ها آهسته تر خواهد بود). یک ارتودنتیست مجرب با درک بالا از مکانیزم مورد نیاز برای جابجایی دندان ها می تواند تغییراتی بوجود بیاورد تا بر اصطکاک اضافی غلبه کند. پیشرفت های اخیر در براکت های سرامیکی نیز از فاصله ی طول درمان با بریس های فلزی و سرامیکی کاسته است.

گزینه ی دیگری که در اختیار بیماران قرار دارد اینویزیلاین است. در این فناوری، بر خلاف براکت ها و سیم ها، دندان ها با استفاده از الاینرهای شفاف صاف و همراستا می شوند. به همین دلیل، در اینجا متغیرهایی مانند اصطحکاک، مسئله ی مهمی نیستند و در برخی موارد، در مقایسه با بریس های سنتی، درمان با اینویزیلاین سرعت بیشتری دارد. یکی از شگفت انگیزترین شاخه های درمان ارتودنسی “ارتودنسی سریع” است که در آن زیست شناسی بدن بیمار در سطح سلولی دستکاری می شود تا سرعت جابجایی دندان ها افزایش یابد. این تکنیک درمان ارتودنسی را می توان با بریس ها یا اینویزیلاین ها ترکیب کرد تا سرعت جابجایی دندان ها به محل مورد نظر تا ۵۰% افزایش یابد، به این معنا که، صرف نظر از نوع بریس ها یا ابزاری که انتخاب می کنید، می توانید طول درمان خود را تا ۵۰% کاهش می دهید.

سن بیمار

طول درمان ارتودنسی

طول درمان ارتودنسی

سن نیز یکی از عواملی است که روی طول درمان با استفاده از بریس ها تا حصول نتیجه ی مورد نظر تأثیر خواهد داشت. ارتودنتیست ها پذیرای همه ی بیماران در تمام سنین هستند، اما معمولاً پیشنهاد می کنند که برای نخستین معاینه، کودکان خود را در سن ۷ سالگی نزد ارتودنتیست ببرید. زیرا استخوان فک کودکان هنوز در حال رشد است و برای بر طرف نمودن مشکلات قابل توجه دندانی و اسکلتی اگر زود اقدام شود، بدون هیچ درمان تهاجمی، به راحتی می توان استخوان فک را دستکاری کرد. در این موارد، پیش از آنکه تمام دندان های دائم در جای خود قرار گیرند، درمان های پیشگیرانه و مداخله گر (فاز اول) ارتودنسی آغاز خواهند شد. درمان در دوران کودکی و نوجوانی نتایج سریع تر و مؤثرتری در پی خواهد داشت. رشد استخوان ها در بزرگسالان به اتمام رسیده است به همین دلیل ممکن است مجبور باشند نسبت به کودکان و نوجوانان، مدت زمان بیشتری از بریس ها استفاده کنند. البته به این معنا نیست که درمان همه ی بزرگسالان دو سال یا بیشتر طول خواهد کشید. بسته به اهداف درمان، برخی بزرگسالان می توانند ظرف یک سال یا کمتر به لبخند مد نظر خود دست یابند.

مورد خاص هر بیمار

طول درمان ارتودنسی

طول درمان ارتودنسی

مهمترین عاملی که روی طول درمان ارتودنسی تأثیر می گذارد، شدت و وخامت مشکل خاص هر بیمار و نیز مشکلات اسکلتی و دندانی است که طی درمان به آنها پرداخته می شود. شخصی با فشردگی و نامرتبی خفیف دندان ها یا فاصله ی اندک بین آنها، ممکن است نیاز باشد تنها یک سال از بریس ها و پس از آن از ریتینرها استفاده کند. با این حال، شخصی که با مشکلات شدید فشردگی و نامرتبی دندان ها مواجه است ممکن است مجبور باشد برای مدت زمان طولانی تری تحت درمان ارتودنسی قرار گیرد. مشکلاتی مانند آندربایت شدید که در سنین پایین مورد توجه قرار نگرفته اند، علاوه بر مدت زمان طولانی تر برای درمان، ممکن است در دوران بزرگسالی به جراحی نیز نیاز داشته باشد.

میزان همکاری بیمار

طول درمان ارتودنسی

طول درمان ارتودنسی

همکاری بیمار و نیز دیدگاه وی نسبت به درمان می تواند نقش مهمی در طول درمان و نتایج آن داشته باشند. عدم همکاری بیمار می تواند منجر به طولانی تر شدن فرایند درمان شود و اتمام درمان با نتایج قابل قبول را دشوارتر خواهد کرد. بیمار از راه همکاری بیشتر با ارتودنتیست می تواند مطمئن شود که در مدت زمان کوتاه تری می تواند به نتایج خارق العاده ای دست یابد. منظور از همکاری، رعایت بهداشت دهان و دندان، مراجعه ی منظم و به موقع به ارتودنتیست یا دندانپزشک طی دوره ی درمان و استفاده از ابزارها طبق دستورالعمل است. به عنوان مثال، ممکن است بیمار به جای استفاده ی ۲۰ تا ۲۲ ساعته از الاینر اینویزیلاین در طول روز، آنها را تنها ۱۲ ساعت استفاده کند. در نتیجه مدت زمان بیشتری طول می کشد تا دندان ها صاف و همراستا شوند.

عوامل دیگر

علاوه بر تمام عواملی که در بالا ذکر شدند، علل دیگری نیز هستند که روی طول درمان ارتودنسی تأثیر می گذارند، از جمله عوامل بیولوژیک. هر بیمار متفاوت است و در هر فرد، دندان ها با سرعت های متفاوتی جابجا می شوند.

تنها راه برای پی بردن به زمان تقریبی طول درمان ارتودنسی با استفاده از بریس ها یا اینویزیلاین ها، مراجعه به ارتودنتیست و انجام معاینات دقیق است.

همه ی افراد، صرف نظر از سن آنها، دوست دارند دندان های صاف، مرتب و زیبایی داشته. لبخندی با دندان های صاف و یکدست می تواند اعتماد به نفس را بالا ببرد. فشردگی دندان ها و نامرتبی آنها یکی از شرایطی است که موجب ناراحتی فرد می شود. این شرایط عبارت است از عدم وجود فضای کافی در استخوان فک برای رشد صحیح همه ی دندان ها. اما این مشکل تنها به زیبایی فرد مربوط نمی شود بلکه تمیز نگه داشتن فضای دهان، از جمله لثه ها و بین دندان ها را دشوار می سازد. در نتیجه می تواند منجر به پوسیدگی دندان ها شود که در نهایت به بیماری لثه و از دست رفتن دندان ها ختم شود.

اگر دندان ها صاف و یکدست باشند برای یک عمر در دهان باقی خواهند ماند. در غیر اینصورت، در برخی موارد، این مشکل می تواند جویدن را دشوار کند، موجب ساییدگی مینای دندان و نیز مشکلات گفتاری شود، یا فشار غیر عادی به دندان ها موجب از دست رفتن آنها و نیز آسیب به استخوان فک می شود.

از آنجا که دندان ها در جای درست قرار ندارند ممکن است استخوان های فک رشد درستی نداشته باشند.

علل فشردگی دندان ها

علاوه بر مشکلاتی مانند اوربایت (که در آن دندان های فک بالا بخشی از دندان های فک پایین را پوشش می دهند) و آندربایت (که در آن دندان های پایین بخشی از دندان های فک بالا را پوشش می دهند)، فشردگی و نامرتبی دندان ها نیز جزء مشکلاتی تحت عنوان “مال اکلوژن” محسوب می شوند. مال اکلوژن اغلب زمینه ی ارثی دارد.

جابجایی فک، اندازه ی غیر عادی دندان ها یا استخوان فک، وجود دندان اضافه در دهان، آسیب به دندان ها در گذشته و شکاف کام و لب از جمله عواملی هستند که موجب فشردگی دندان ها می شوند. اگر اندازه ی مجموع دندان های موجود در هر فک بیشتر از اندازه ی فک باشد دندان ها به صورت فشرده رشد خواهند کرد.

مکیدن شست یا انگشت، فشردن زبان پشت دندان ها، تنفس از راه دهان، آلرژی و آسم، و بلع معکوس از دیگر علل فشردگی دندان ها هستند.

درمان فشردگی دندان ها

فشردگی دندان ها یکی از مشکلات شایع در کودکان و نیز بزرگسالان است. دندان های فشرده و نامرتب را می توان با مداخله ی زود هنگام به سادگی اصلاح کرد. برای درمان فشردگی دندان ها ممکن است نیاز باشد یک یا چند دندان کشیده شوند. دیگر دندان ها را می توان با استفاده از بریس های ارتودنسی صاف و یکدست کرد. با استفاده از این درمان، دندان ها به سمت فضای به جا مانده از کشیده شدن دندان ها جابجا می شوند تا از این طرق هم شکاف به جا مانده از کشیدن دندان ها از بین برود هم دندان ها به راحتی در کنار یکدیگر قرار بگیرند.

اما شرایط هر بیمار متفاوت است و ممکن است همیشه کشیدن دندان نیاز نباشد. مثلاً می توان با استفاده از یکی از ابزارهای متحرک ارتودنسی، ظرف چند ماه یا چند سال، این مشکل را برطرف نمود. متخصص ارتودنسی قادر خواهد بود بهترین روش درمان را به شما ارائه دهد.

نوع درمانی که انتخاب می شود به چند عامل بستگی دارد. از جمله: شدت فشردگی دندان ها، سن بیمار در زمان آغاز درمان و نیز همکاری بیمار در استفاده از ابزار و رعایت بهداشت دهان و دندان ها.

با درمان فشردگی دندان ها، فرد قادر خواهد بود برای یک عمر از سلامت دهان و دندان های خود لذت ببرد.

صرف نظر از دوره ی درمانی که به شما پیشنهاد می شود، مهم است که نوع درمان متناسب با علت بروز مشکل باشد. ابزارهای مورد استفاده برای درمان این مشکل عبارتند از:

بریس ها

فشردگی دندان ها

فشردگی دندان ها

بریس ها با کشیدن دندان ها، و در برخی موارد بدون کشیدن دندان ها، قادرند مشکل فشردگی آنها را برطرف سازند و لبخندی زیبا برای شما خلق کنند. بریس ها شامل براکت هایی هستند که به صورت تکی به دندان ها متصل می شوند و نیز سیم کمانی که برای جابجایی دندان ها از طریق براکت ها به دندان ها فشار می آورد.

اینویزیلاین

فشردگی دندان ها

فشردگی دندان ها

برای اصلاح فشردگی دندان ها بدون استفاده از بریس ها می توان از اینویزیلاین استفاده کرد زیرا به شما امکان می دهد بدون اینکه کسی متوجه شود شما تحت درمان ارتودنسی قرار گرفته اید به لبخند رؤیایی خود دست یابید. این ابزار برای کسانی ایده آل است که نگران استفاده از بریس های فلزی در مکان های عمومی و اجتماعی هستند.

ریتینر

فشردگی دندان ها

فشردگی دندان ها

ریتینرها نیز از جمله ابزارهایی هستند که به اندازه ی بریس ها جلب توجه نمی کنند. این ابزار به صورت سفارشی برای هر فرد ساخته می شود و از سیم و پلاستیک شفافی تشکیل شده است که پس از جراحی یا پس از استفاده از هر گونه ابزار دیگری برای صاف کردن دندان ها، روی دندان ها قرار می گیرد تا آنها را در محل جدید تثبیت کند.

پالاتال اکسپندر یا وسیع کننده ی کام

فشردگی دندان ها

فشردگی دندان ها

گرچه ریتینرها بیشتر از سایر ابزارها برای درمان فشردگی دندان ها بدون استفاده از بریس ها کاربرد دارند، اما می توان مشکلات جزئی را با استفاده از وسیع کننده ی کام بر طرف نمود. وسیع کننده ی کام نوعی ابزار ارتودنسی است که به منظور افزایش عرض کام یا سقف دهان به کار می رود. نتیجه ی استفاده از این ابزار ایجاد فضای بیشتر برای قرار گرفتن درست دندان ها در کنار یکدیگر است.

در صورتی که سقف دهان باریک باشد، ممکن است دندانهای دائم فک بالا قادر نباشند به درستی درون فک رشد کنند که می تواند منجر به بروز مشکلات بیشتر و ضرورت استفاده از بریس ها شود.

چرا باید فشردگی دندان ها را برطرف نمود؟

فشردگی دندان ها

فشردگی دندان ها

به چند دلیل باید فشردگی دندان ها را برطرف کرد:

  • اگر دندان ها و استخوانی که آنها را در بر می گیرد در جای درست قرار داشته باشند، استحکام و دوام همه ی دندان ها افزایش خواهد یافت.
  • اگر خیلی زود، در سنین پایین برای درمان اقدام کنید، از درمان های پیچیده در آینده بی نیاز خواهید شد.
  • این درمان به اصلاح و ایجاد هماهنگی بین دندان ها، بایت و فک ها کمک می کند.
  • پس از درمان، تمیز نگه داشتن فضای دهان و بین دندان ها ساده تر خواهد بود زیرا مسواک زدن آسان می شود، در نتیجه از پوسیدگی دندان ها و پر کردن آنها در آینده بی نیاز خواهید شد.
  • اصلاح فشردگی دندان ها به کاهش احتمال بیماری لثه کمک می کند.
  • با داشتن دندان های صاف و همراستا لبخند زیباتری خواهید داشت و اعتماد به نفستان بالا می رود.

امروزه درمان ارتودنسی با استفاده از بریس ها (مجموعه ی براکت ها و سیم ارتودنسی) در سراسر کشور می تواند متفاوت باشد و تقریبا بین ۳۰۰۰ تا ۶۰۰۰ دلار هزینه درمان ارتودنسی در بر دارد که البته این رقم تحت تاثیر عوامل متعدد می تواند کمتر یا بیشتر باشد. اینکه بیمار در چه سنی برای درمان اقدام کرده باشد، محل زندگی فرد (کدام بخش زندگی می کند)، بیمه ای که تحت پوشش آن است، نوع درمانی که انتخاب می کند، و نیز مهارت و تجربه ی ارتودنتیست همگی روی هزینه ی درمان تاثیر دارند. اجازه دهید به جزئیات هر یک از این عوامل بپردازیم.

سن بیمار

عوامل موثر روی هزینه درمان ارتودنسی

عوامل موثر روی هزینه درمان ارتودنسی

اکثر افراد در سنین بزرگسالی برای درمان ارتودنسی اقدام می کنند. گرچه شما می توانید در هر سنی در پی درمان باشید اما ارتودنتیست ها به مراجعه ی بیمار ها در سنین پایین اصرار دارند زیرا زمانی که بیمار هنوز در سن رشد به سر می برد درمان ساده تر است، بنابراین هزینه های درمان کمتر خواهد بود. اکثر مشکلات مربوط به کج و ناصاف بودن دندان ها و حتی فک، زمانی راحت تر انجام می شوند که ارتودنتیست بتواند رشد فک ها را هدایت کند. اگر تا پایان رشد فک صبر کنید، ممکن است همچنان درمان ممکن باشد اما مدت زمان بیشتری طول خواهد کشید، در نتیجه هزینه های آن بیشتر خواهد بود.

محل زندگی بیمار

اگر در جایی زندگی می کنید که هزینه های زندگی بالا باشند، به احتمال زیاد مجبور هستید بابت درمان خود هزینه ی بیشتری بپردازید زیرا قطعا هزینه های مطب ارتودنتیست و دیگر هزینه های جانبی در این مناطق بالاتر هستند.

نوع بیمه

عوامل موثر روی هزینه درمان ارتودنسی

عوامل موثر روی هزینه درمان ارتودنسی

در صورتی که بیمه ی شما مقداری از هزینه ی درمان ارتودنسی را می پردازد، هزینه ی کمتری بابت درمان خود خواهید پرداخت. اگر خودتان یا فرزندتان به بریس ها نیاز دارید، به طرح خدمات تحت پوشش بیمه ی خود نگاهی بیاندازید. اکثر شرکت های بیمه اکنون معتقدند که درمان ارتودنسی نوعی درمان زیبایی محسوب می شود بنابراین بخش اندکی از هزینه های آن را می پردازند. از طرفی نوع ابزاری که برای درمان انتخاب می کنید نیز مهم است. مثلا ممکن است بریس های فلزی سنتی ۱۰۰ درصد تحت پوشش بیمه قرار گیرند اما نیاز باشد بیمار بخشی از هزینه ی درمان با بریس های شفاف یا الاینرهای شفاف از قبیل اینویزیلاین را بپردازد.

دانش و تجربه ی ارتودنتیست

عوامل موثر روی هزینه درمان ارتودنسی

عوامل موثر روی هزینه درمان ارتودنسی

این عامل تاثیر زیادی روی هزینه های درمان دارد. مثلا اگر شما به یک گروه ارتودنتیست معتبر با سال ها تجربه مراجعه کنید ممکن است هزینه ی درمان شما بیشتر از زمانی باشد که به یک دندانپزشک عمومی مراجعه می کنید که چند گزینه درمان ارتودنسی در اختیار شما قرار می دهد. علت این اختلاف قیمت، تخصص ارتودنتیست در این زمینه است. به این معنا که شما در یک مطب با پیشرفته ترین فن آوری ها در زمینه ی ارتودنسی و تحت نظر ارتودنتیستی تحت درمان قرار خواهید گرفت که در این زمینه آموزش دیده است. در مطب ارتودنتیست در نتیجه ی تجربه ی ارتودنتیست، طرح درمان هر بیمار مختص خود اوست، بنابراین نتایج درمان فوق العاده هستند. به جای دقت و مقایسه ی هزینه های درمان در مراکز مختلف به تجربه ی دندانپزشک دقت کنید. ثبات دندان ها نیز متفاوت است. ارتودنتیست به بیمار اطمینان می دهد که در پایان درمان، ریشه ها و تاج های دندان ها در بهترین محل خود قرار دارند بنابراین در آینده ثبات بیشتری خواهند داشت و خطر بازگشت آنها به جای نخست کمتر خواهد بود.

زمانی که نوبت به خودتان می رسد، مطمئن شوید به کسی مراجعه می کنید که برای کمک به شما در راه رسیدن به لبخندی زیبا، دانش و مهارت لازم و نیز بهترین ابزار را در اختیار دارد.

نوع روش و ابزار درمان

بسته به اینکه بیمار چه نوع روش و ابزاری را برای درمان انتخاب می کند، هزینه های درمان متفاوت خواهند بود. بریس های فلزی استاندارد از سایر ابزارها مقرون به صرفه تر هستند، اما شهرت اینویزیلاین رو به افزایش است و به تدریج افراد بیشتری استطاعت پرداخت هزینه های آن را دارند.

بریس های فلزی

عوامل موثر روی هزینه درمان ارتودنسی

عوامل موثر روی هزینه درمان ارتودنسی

احتمالا بریس های فلزی تنها ابزاری باشند که افراد بسیاری نسبت به آن شناخت دارند، بنابراین راحت می توان پی برد که چرا این نوع ابزار بیشترین کاربرد را دارد. بریس های فلزی نسبت به سایر درمان ها مقرون به صرفه تر بوده با این حال برخی جنبه های منفی استفاده از آنها نیز شناخته شده است.

از آنجا که فلزی هستند ممکن است بزرگ باشند. گرچه طی سال ها ظاهر آنها بهبود چشمگیری داشته است اما هنوز هم ممکن است افراد بسیاری آنها را دوست نداشته باشند. بریس های فلزی گزینه ای قدیمی و سنتی هستند اما علیرغم درمان های متنوع جدید ارتودنسی، همچنان مشهور و موثر باقی مانده اند.

اگر بریس های فلزی توسط متخصص ارتودنتیست کار گذاشته شوند، هزینه ی استفاده از آنها حدود ۲۰۰۰ – ۲۵۰۰ دلار خواهد بود.

بریس های سرامیکی

عوامل موثر روی هزینه درمان ارتودنسی

عوامل موثر روی هزینه درمان ارتودنسی

بسیاری از ویژگی های بریس های سرامیکی شبیه بریس های فلزی است، تنها تفاوت اصلی آنها این است که این نوع بریس ها همرنگ دندان هستند بنابراین بسیار کمتر از بریس های فلزی سنتی قابل مشاهده می باشند. در برخی نمونه های آنها سیمی از درون براکت ها عبور می کند که آن نیز همرنگ دندان است که به پنهان ماندن آنها کمک می کند.

بر اساس مشاهدات، بریس های سرامیکی قادرند سریع تر از دیگر نمونه های بریس ها دندان ها را اصلاح نمایند. با این حال باید سخت تلاش کنید تا بتوانید آنها را تمیز نگه دارید، زیرا اگر مواظب آنها نباشید، احتمال لکه دار شدن و تغییر رنگ آنها زیاد است. این نوع بریس ها تنها اندکی گران تر از بریس های فلزی هستند، بنابراین می توان آنها را مد نظر قرار داد.

برای داشتن بریس های سرامیکی حدود ۲۰۰۰ – ۳۰۰۰ دلار باید بپردازید.

اینویزیلاین

عوامل موثر روی هزینه درمان ارتودنسی

عوامل موثر روی هزینه درمان ارتودنسی

بریس های اینویزیلاین کاملا متفاوت هستند زیرا در واقع یک دسته الاینرهای پلاستیکی هستند که برای هر بیمار به صورت سفارشی ساخته می شوند. این نوع الاینرها در بازه های زمانی مشخصی تعویض می شوند تا به مرور زمان نحوه ی قرار گیری دندان ها را اصلاح کنند. مهم ترین مزیت این ابزار غیر قابل دیدن بودن آن است، و به شما اجازه می دهد به شکل طبیعی غذا بخورید، مایعات بنوشید و مثل همیشه مراقب دندان های خود باشید.

اینویزیلاین ها گران تر هستند و نسبت به سایر درمان های تهاجمی تر، مدت زمان بیشتری طول می کشد تا به نتیجه برسند، اما این واقعیت که آنها غیر قابل مشاهده هستند باعث شده جذابیت آنها بین افراد بالاتر باشد.

هزینه ی درمان با استفاده از اینویزیلاین ها ۲۵۰۰ – ۴۵۰۰ دلار هزینه دارد.

بریس های پشت دندان

عوامل موثر روی هزینه درمان ارتودنسی

عوامل موثر روی هزینه درمان ارتودنسی

بریس های پشت دندانی دقیقا شبیه بریس های فلزی ساخته شده اند، اما تفاوت اصلی آنها این است که این نوع بریس ها به جای سطح بیرونی دندان ها، روی سطح داخلی یا زبانی (سطح رو به زبان دندان ها) دندان ها قرار می گیرند. این ابزار مزایای بسیاری دارد، مهم تر از همه این که قابل مشاهده نیستند.

مهم ترین مشکل بریس های پشت دندانی این است که به علت محل قرار گیری آنها، تمیز نگه داشتن آنها دشوار است. بعلاوه ممکن است مدتی طول بکشد تا به آنها عادت کنید، تعداد دفعات بیشتری نیاز به تنظیم شدن دارند، و گران تر از بریس های فلزی معمولی هستند.

هزینه ی درمان با استفاده از بریس های پشت دندانی کلاً ۳۰۰۰ – ۵۰۰۰ دلار است، که البته هزینه ی نهایی بستگی به وضعیت هر بیمار دارد.

دیگر ابزارها عبارتند از بریس های دیمون، بریس های دارای براکت هوشمند و بریس های شفاف که هزینه ی هر یک از آنها به ترتیب ۱۷۰۰ – ۳۵۰۰ ، ۲۰۰۰ – ۳۰۰۰ و ۳۵۰۰ – ۴۵۰۰ دلار خواهد بود.

بند پوشر Band Pusher))

تجهیزات ارتودنسی

تجهیزات ارتودنسی

با استفاده از بند پوشر که دارای سر مربعی و دندانه دار است، می توان فشار متعادل و بی خطری به اتصالات بند ارتودنسی وارد کرد، در حالی که دسته ی بزرگ آن اجازه می دهد ارتودنتیست حین کار آن را محکم تر بگیرد. طراحی یک تکه ی آن هم دوام آن را افزایش داده است و اجازه می دهد بتوان آن را به طور کامل استریل نمود.

گیج براکت ستاره ای – فلزی (Boone Bracket Gauge – Metal)

تجهیزات ارتودنسی

تجهیزات ارتودنسی

این ابزار یکی از ابزارهای نصب است که به ارتودنتیست اجازه می دهد، طی فرایند نصب براکت روی دندان، هر یک از براکت ها را به دقت تنظیم نماید.

پنس لیگاچور قفل شونده (Locking Ligature Tweezer)

تجهیزات ارتودنسی

تجهیزات ارتودنسی

این پنس شبیه پنس استاندارد است که اندکی تغییر داده شده است و دارای یک چفت قفل شونده است که برای قرار دادن الاستیک یا کش پلاستیکی روی براکت، ابزار را در وضعیتی باز قفل می کند. مکانیزم این ابزار به گونه ای است که به راحتی می توان آن را قفل و باز کرد که استفاده ی سریع و آسان آن را ممکن می سازد.

مولار بند سیتر نایلونی (Nylon Molar Band Seater)

تجهیزات ارتودنسی

تجهیزات ارتودنسی

نوک دندانه دار و سه گوش این ابزار اجازه می دهد بتوان اتصالات را محکم گرفت در حالی که می توان از دسته ی نایلونی آن به عنوان یک بایت استیک برای قرار دادن راحت و یکنواخت بندها استفاده کرد.

بند پوشر دو سر (Double Ended Band Pusher)

تجهیزات ارتودنسی

تجهیزات ارتودنسی

این ابزار دارای دو سر مربعی است که برای هل دادن و قرار دادن بندهای دور دندان های مولر مورد استفاده قرار می گیرد.

بند سیتر (Band Seater)

تجهیزات ارتودنسی

تجهیزات ارتودنسی

این ابزار دو سره، از یک سمت دارای یک سر مربعی است که برای هل دادن و قرار دادن بندهای دندان های مولر استفاده می شود، و در سر دیگر دارای یک اسکیلر (جرمگیر) است که برای تمیز کردن یا برداشتن چسب یا سمان کاربرد دارد. ساختار یک تکه ی این ابزار دوام آن را بالا برده و استریل نمودن آن را ساده کرده است. با سر دندانه دار آن نیز می توان اجزاء را محکم گرفت.

بند پوشر / دایرکتور(Band Pusher / Director)

تجهیزات ارتودنسی

تجهیزات ارتودنسی

این ابزار دو سره، هم دارای هم دارای ویژگی های یک بند سیتر است و هم لیگاچور دایرکتور.

اسپاچولای دو سر (Double Ended Spatula)

تجهیزات ارتودنسی

تجهیزات ارتودنسی

این ابزار از جنس فلز ضد زنگ است و از یک سر آن برای ترکیب کردن و از سر دیگر برای قرار دادن سمان ارتودنسی استفاده می شود.

براکت هولدر “خود قفل شونده” همراه با الاینر (Self-Locking Bracket Holder with Aligner)

تجهیزات ارتودنسی

تجهیزات ارتودنسی

این نوع پنس که از جنس فلز ضد زنگ است و دارای ویژگی “خود قفل شونده” است، به صورت معکوس عمل می کند و در سر دیگر خود ابزاری دارد که با قرار دادن آن درون روزنه ی روی براکت، برای تنظیم و صاف کردن براکت در محل خود استفاده می شود.

براکت هولدر (Bracket Holder)

تجهیزات ارتودنسی

تجهیزات ارتودنسی

این پنس از فلز ضد زنگ است و به صورت معکوس عمل می کند. نوک باریک و زاویه دار این ابزار به گونه ای طراحی شده است که زیر براکت و باله های گره لوله های باکال می لغزد و می توان براکت ها و لوله های باکال را نگه داشت. این ابزار برای قطعات مینیاتوری یا بسیار ریز ارتودنسی فوق العاده است.

هولدر لوله ی مولار (Molar Tube Holder)

تجهیزات ارتودنسی

تجهیزات ارتودنسی

نوک بسیار باریک این ابزار به درون سوراخ سیم لوله ی باکال براکت می لغزد تا بتوان به سادگی آن را کار گذاشت.

براکت پوزیشنر (Bracket Positioner)

تجهیزات ارتودنسی

تجهیزات ارتودنسی

براکت پوزیشنر (موقعیت دهنده) که از فلز ضد زنگ است، در چهار مقیاس براکت ها طراحی شده است به گونه ای که برای کاربرد روی دندان های عقب و جلو قابل تنظیم است. سرهای این ابزار تا زاویه ی ۴۵ درجه می چرخند.

نیدل هولدر خمیده (Hollowback Needle Holder)

تجهیزات ارتودنسی

تجهیزات ارتودنسی

تنها دو سر کوچک و پر دندانه ی این نوع نیدل هولدر به یکدیگر می رسند که اجازه می دهد به بهترین شکل بتوان گره های الاستیک را گرفت. برای گرفتن سیم لیگاچور توصیه نمی شود از این ابزار استفاده شود.

لیگاچور تایر سریع (Speedy Ligature Tier)

تجهیزات ارتودنسی

تجهیزات ارتودنسی

این ابزار برای قرار دادن و بستن سریع و راحت گره لیگاچور روی انواع براکت ها با ابعاد مختلف طراحی شده است. دو سر صاف و صیقلی آن به الاستیک ها آسیب نخواهند زد.

الاستیک ریمور فلزی ضد زنگ (Stainless Steel Elastic Remover)

تجهیزات ارتودنسی

تجهیزات ارتودنسی

دو سر این ابزار برای برداشتن چین های (زنجیرهای) الاستیک و گره های لیگاچور کمک کننده هستند. دو سر این ابزار بسیار با دوام هستند.

لیگاچور دایرکتور دو سره (Double Ended Ligature Director)

تجهیزات ارتودنسی

تجهیزات ارتودنسی

این ابزار برای فرو دادن یا هل دادن الاستیک ها کاربرد دارد. یک سر خمیده و یک سر راست این ابزار اجازه می دهد اجزاء بریس های ارتودنسی را به راحتی درون دهان قرار داد.

لیگاچور دایرکتور و اسکیلر (Ligature Director and Scaler)

تجهیزات ارتودنسی

تجهیزات ارتودنسی

دو سر این ابزار برای فرو دادن، هل دادن و برداشتن الاستیک ها طراحی شده اند. این ابزار نیز از جنس فلز ضد زنگ است.

 

برخی افراد معتقدند داشتن لبخندی زیبا و دندان‌هایی صاف و یکدست بهترین ابزاری است که زیبایی افراد را چند برابر می‌کند، اما همه‌ی افراد آنقدر نسبت به ظاهر دندان‌های خود راضی نیستند که راحت لبخند بزنند. گرچه بریس‌ها اساسا بهترین ابزار برای رفع کجی دندان‌ها هستند، همه‌ی افراد ظاهر فلزی بریس‌های سنتی را دوست ندارند. درمان ارتودنسی از زمان ابداع بریس‌های فلزی تاکنون مسیری طولانی را پیموده است؛

امروزه، درمان‌های کنونی ارتودنسی به گونه‍ای طراحی شده‌اند که چندان آزاردهنده نیستند و به حدی کارایی دارند که بیمار می‌تواند با وجود آنها با اعتماد به نفس بالا به زندگی خود ادامه دهد. گرچه بریس‌های فلزی هنوز هم روشی موثر برای صاف و یکدست نمودن دندان‌ها و دستیابی به لبخندی بی نقص هستند، اما گزینه‌های درمان ارتودنسی برای بزرگسالان اکنون شامل بریس‌های سرامیکی، بریس‌های داخل دهانی (پشت دندانی) و الاینرهای شفاف (مثلا اینویزیلاین) و دیگر ابزارها هستند. اینکه شما به فکر استفاده از بریس‌های سنتی یا روشی جایگزین برای آن هستید، تنها ارتودنتیست این دانش و تجربه و تخصص را دارد که بتواند مناسب‌ترین گزینه‌های درمان را برای شما انتخاب نماید.

چه گزینه‌هایی در اختیار شما هستند؟

بریس‌های سرامیکی

رفع کجی دندان‌ها

رفع کجی دندان‌ها

 

بریس‌های سرامیکی کمتر از بریس‌های فلزی استاندارد توجه مخاطب را به خود جلب می‌کنند و دارای براکت‌های شفاف همرنگ دندان هستند که می‌توان به انتخاب، سیم‌های همرنگ دندان نیز استفاده نمود. در حالی که بریس‌های سرامیکی کمتر دیده می‌شوند، عملکرد آنها مشابه عملکرد بریس‌های فلزی استاندارد است و در طی همان مدت زمان، نتایج مشابهی خواهند داشت. این قابلیت آنها باعث شده است در میان افراد بزرگسالی که در پی درمان ارتودنسی هستند، به گزینه‌ای شناخته شده تبدیل شوند.

بریس‌های پشت دندانی

رفع کجی دندان‌ها

رفع کجی دندان‌ها

 

بریس‌های پشت دندانی واقعا قابل مشاهده نیستند. این بریس‌ها که به صورت سفارشی ساخته می‌شوند، به جای قرار گرفتن روی دندان‌ها، به سطح داخلی دندان‌ها متصل می‌شوند. بریس‌های پشت دندانی کاملا شخصی هستند و طرح دندان‌های هر فرد را به خود می‌گیرند و این اطمینان را ایجاد می‌کنند که تا حد امکان راحت و موثر هستند. با این حال، از آنجا که بریس‌های پشت دندانی نزدیک زبان قرار می‌گیرند، کمی زمان می‌برد تا فرد به آنها عادت کند، از سوی دیگر بیشتر از بریس‌های عادی روی گفتار و نحوه‌ی غذا خوردن فرد را به طور موقت تحت تاثیر قرار می‌دهند.

الاینرهای شفاف (یا اینویزیلاین)

رفع کجی دندان‌ها

رفع کجی دندان‌ها

 

برای مشکلات ارتودنتیک کمتر، یک دوره استفاده از الاینرهای پلاستیکی شفاف می‌تواند جایگزینی برای بریس‌های ثابت باشد. الاینرهای شفاف متحرک واقعا قابل مشاهده نیستند، اما برای نیازهای همه‌ی بیماران مناسب نیستند.

راه‌های دیگر برای پیشگیری از کج شدن دندان‌ها

خوشبختانه، راه‌های دیگری برای صاف و یکدست نمودن دندان‌ها بدون استفاده از انواع ابزارهای ارتودنسی وجود دارد؛ این تنها به نیازهای خاص پزشکی شما بستگی دارد.

از خوابیدن روی شکم بپرهیزید.

رفع کجی دندان‌ها

رفع کجی دندان‌ها

فشردگی و همپوشانی رو به داخل دندان‌ها در نتیجه‌ی فشار آرام و رو به داخل دندان‌ها ایجاد می‌شود. یکی از شایع‌ترین علل این مشکل، خوابیدن روی شکم است که وزن زیادی روی صورت فرد قرار می‌دهد و فشار روی به داخل زیادی به دندان‌ها وارد می‌کند. اگر حین خوابیدن روی شکم و صورت خود، بازو یا چیز دیگری را محکم زیر سر خود قرار دهید این فشار بیشتر می‌شود. حتی اگر این حالت خوابیدن مورد علاقه‌ی شما باشد، سعی کنید به پشت یا به پهلو بخوابید تا به تدریج فرم قرار گیری دندان‌هایتان اصلاح شود.

در طول روز از تکیه دادن صورت خود به دستتان اجتناب کنید.

رفع کجی دندان‌ها

رفع کجی دندان‌ها

 

بسیاری افراد که برای مدت زمان طولانی در طول روز روی میز کار می‌کنند یا مطالعه می‌کنند، این مشکل نتیجه‌ی شایع وضعیت نامناسب آنها است. زمانی که روی میز رو به جلو قوز می‌کنید و صورت خود را به دست خود تکیه می‌دهید، فشار مداوم زیادی به یک سمت فک وارد می‌شود. این فشار قادر است به تدریج دندان‌ها را رو به داخل کج کند، که در نتیجه منجر به کجی دندان‌ها در یک سمت خواهد شد.

  • برای کمک به پیشگیری از این اتفاق، سعی کنید راست بشینید و به پشت تکیه دهید. صاف کردن پایین تنه کمک می‌کند بالا تنه نیز شکل بهتری به خود بگیرد، و از خستگی گردن و تکیه دادن صورت به دست برای رفع خستگی پیشگیری شود.

از مکیدن انگشت یا دیگر عادات دهانی پرهیز کنید.

رفع کجی دندان‌ها

رفع کجی دندان‌ها

 

علاوه بر فشار مداوم رو به داخل که منجر به کجی دندان‌ها می‌شود، با وارد آوردن فشار رو به بیرون به دندان‌ها نیز ممکن است موجب کجی دندان‌ها شوید. این اتفاق بیشتر در کودکانی رخ می‌دهد که انگشت خود را به شدت می‌مکند؛ با این حال برخی نوجوانان و بزرگسالان نیز هنوز این عادت را با خود به همراه دارند که باعث فشار رو به جلوی دندان‌ها می‌شود. استفاده از نی، جویدن مداد و خودکار، فوت کردن در آدامس و حباب درست کردن با آن همگی فشاری مشابه مکیدن انگشت را وارد می‌کنند و می‌توانند موجب کجی دندان‌ها رو به جلو شوند. سعی کنید تمام عاداتی که فشار رو به جلو به دندان‌ها وارد می‌کنند را ترک کنید.

  • اگر نمی‌توانید استفاده از نی‌ها را متوقف کنید، حداقل سعی کنید نی را به شکلی در دهان خود قرار دهید که به جای فشار وارد کردن به دندان‌ها، در عقب دهان قرار گیرد.

در صورت از دست رفتن یک یا چند دندان، ‌فاصله‌ی بین دندان‌ها را ببندید.

رفع کجی دندان‌ها

رفع کجی دندان‌ها

 

گرچه افتادن دندان‌های شیری و باز شدن راه برای رشد دندان‌های دائمی کاملا طبیعی است، اما از دست رفتن و افتادن دندان‌های دائمی در بزرگسالان می‌تواند مشکلات بسیاری در پی داشته باشد، از جمله کج شدن دندان‌ها. بزرگسالان در نتیجه‌ی کشیدن، مشکلات دندانی، حادثه، یا عدم رشد دندان دائمی پس از افتادن دندان شیری ممکن است دندان‌های خود را از دست دهند. فاصله‌ی به جا مانده از دندان از دست رفته، فشار بیشتری به دندان‌های به جا مانده وارد می‌کند، زیرا هنگام جویدن، فشاری که به دندان‌ها وارد می‌شود به صورت نابرابر توزیع می‌شود. این فشار می‌تواند منجر به جابجایی دندان‌ها و کج شدن آنها شود. بستن شکاف با استفاده از بریس‌ها، بریج‌های دندانی، ایمپلنت‌های دندانی، یا دنچرهای پارسیل از جابجایی دندان‌های به جا مانده و کج شدن آنها پیشگیری خواهد کرد.

  • حرکت دندان‌ها به سمت فضای خالی به جا مانده از افتادن دندان در نتیجه‌ی روندی طبیعی به نام “حرکت به سمت مزیال دندان” نیز رخ می‌دهد، به این معنا که دندان‌ها این قابلیت را دارند که رو به جلو کج شوند.

در زمان مناسب دندان عقل خود را بکشید.

رفع کجی دندان‌ها

رفع کجی دندان‌ها

 

در حالی که برخی مطالعات حاکی از آن است که در صورتی که اجازه دهید دندان عقل در دهان باقی بماند و آن را نکشید، هیچ مشکلی برای دندان‌ها ایجاد نخواهد شد و موجب فشردگی آنها نخواهد شد، این حقیقت در مورد همه صدق نمی‌کند. چنانچه دندان عقل شما در موقعیتی رشد کند که با آنچه باید باشد متفاوت است، یا قبل از بیرون آمدن آنها دندان‌های شما فشرده باشند، دندان عقل قادر خواهد بود به سرعت موجب جابجایی دندان‌های دیگر شود.

  • مراجعه‌ی منظم به دندانپزشک و گرفتن عکس رادیوگرافی با اشعه‌ی ایکس از دهان و فک در مراحل اولیه، احتمال بروز فشردگی دندان‌ها را نشان خواهند داد و باید با تشخیص دندانپزشک دندان عقل شما کشیده شود. تاخیر در کشیدن دندان عقل تنها منجر به بروز درد (شامل عفونت و دشواری در جویدن) و احتمالا، کج شدن دندان‌ها خواهد شد.

دیاستم چیست؟

دیاستم (شکاف یا فاصله‌ی بین دندانی) عبارت است از فاصله‌ی بین دندان‌های فرد. میزان فاصله‌ی عادی بین دندان‌ها معمولا ۳ میلی‌متر در فک پایین و ۴ میلی‌متر در فک بالا است. معمولا وجود فاصله بیش از این اندازه، مخصوصا بین دو دندان جلو توجه زیادی به خود جلب می‌کند. این شرایط اغلب در کودکان مشاهده می‌شود و باید از طریق درمان مناسب به سرعت برطرف شود. متاسفانه، در افراد بزرگسال، این شرایط ممکن است تداوم یابد و به درمان ارتودنتیک نیاز داشته باشد.

علل بروز شکاف بین دندانی

دیاستم یا فاصله‌ی بین دندانی

دیاستم یا فاصله‌ی بین دندانی

عدم تناسب بین اندازه‌‌ی دندان‌ها و اندازه‌ی استخوان فک

تفاوت غیر عادی و ناهنجار بین اندازه‌ی دندان‌ها و اندازه‌ی استخوان فک یکی از شایع‌ترین علل ایجاد شکاف یا فاصله‌ی بین دندان‌ها است. این اتفاق زمانی رخ می‌دهد که استخوان فک بسیار بزرگ است در حالی که اندازه‌ی دندان‌ها طبیعی است، یا اینکه اندازه‌ی فک طبیعی و اندازه‌ی دندان‌ها کوچک است.

امتداد فرنوم لبی و اختلال در ساختار فک بالا

دیاستم یا فاصله‌ی بین دندانی

دیاستم یا فاصله‌ی بین دندانی

امتداد فرنوم لبی فک بالا یکی دیگر از عللی است که در بسیاری مطالعات به عنوان منشاء فاصله‌ی بین دندان‌ها یا دیاستم شناخته شده است. فرنوم به بافت نرم یا گوشت لثه‌ی اضافی گفته می‌شود که لب را به حاشیه‌ی لثه متصل می‌کند. البته، ممکن است این پدیده وجود نداشته باشد، در حالی که دندان‌های وسط جلوی قوس دندانی با فاصله از یکدیگر رشد کرده باشند.

از دست رفتن یا افتادن دندان‌ها

دیاستم یا فاصله‌ی بین دندانی

دیاستم یا فاصله‌ی بین دندانی

یکی دیگر از علل اصلی این مشکل دندانی، از دست رفتن یا افتادن دندان است. این اتفاق باعث ایجاد فاصله بین دندان‌ها خواهد شد و اتفاق بدتر جابجایی دندان‌ها به سمت این فضای خالی است.

بیماری پریودنتیت

دیاستم یا فاصله‌ی بین دندانی

دیاستم یا فاصله‌ی بین دندانی

 

پریودنتیت به مرحله‌ی پیشرفته‌ی بیماری لثه گفته می‌شود، که نتیجه‌ی تحلیل استخوان است و منجر به التهاب بافت لثه شده است. این اتفاق بعلاوه ممکن است منجر به تخریب استخوان پیرامون آن و در نتیجه لق شدن دندانی شود که تحت تاثیر بیماری قرار گرفته است. حرکت و جابجایی دندان منجر به شکاف یا فاصله‌ی بین دندان‌ها خواهد شد و در صورتی که تحت درمان مناسب قرار نگیرد، احتمالا به مرور زمان بدتر هم خواهد شد.

عادات بد دهانی

دیاستم یا فاصله‌ی بین دندانی

دیاستم یا فاصله‌ی بین دندانی

 

عادات دهانی از قبیل مکیدن شست یا انگشت، یا فشار زبان به دندان‌ها ممکن است منجر به ایجاد شکاف بین دندان‌ها شود. مکیدن انگشت ممکن است باعث جلو آمدن دندان‌ها و ایجاد فاصله بین آنها شود. برخی افراد نیز حین قورت دادن غذا زبان خود را به پشت دندان‌ها فشار می‌دهند که می‌تواند بروز فاصله بین دندان‌ها را در پی داشته باشد.

وراثت یا ژنتیک

یکی از اجتناب ناپذیرترین علل دیاستم، وراثت است. زیرا اندازه‌ی دندان‌ها تحت کنترل عوامل ژنتیکی است. این فرضیه مورد تایید مطالعاتی است که نشان می‌دهند هایپودونشیا (پر دندانی یا تعداد دندان‌های بیشتر از تعداد معمول) و میکرودونشیا (اندازه‌ی کوچک دندان‌ها) منشاء ژنتیکی دارند.

درمان‌های فاصله‌ی بین دندانی

بسیاری از بیماران تمایل دارند فاصله‌ی بین دندان‌ها را اصلاح نمایند نه به این دلیل که روی سلامت آنها تاثیر سوء داشته است، بلکه به خاطر دلایل زیبایی اقدام به این کار می‌کنند. امروزه شاخه‌ی ارتودنسی درمان‌های متعددی برای بستن فاصله‌ی بین دندان‌ها ارائه نموده است که عبارتند از:

بریس‌های فلزی یا الاینرهای شفاف مانند اینویزیلاین

دیاستم یا فاصله‌ی بین دندانی

دیاستم یا فاصله‌ی بین دندانی

 

این روش درمان که عبارت است از استفاده از بریس‌های فلزی یا اینویزیلاین، برای بستن فواصل زیاد بین دندان‌ها مورد استفاده قرار می‌گیرد. امروزه افراد بسیار زیادی از اینویزیلاین‌ها بهره‌مند می‌شوند زیرا قابل دیدن نیستند و فرد مجبور نیست درگیر مشکلات استفاده از بریس‌های فلزی شود. این بریس‌های شفاف متحرک هستند، در نتیجه غذا خوردن، مسواک زدن، یا نخ دندان کشیدن دندان‌ها را ساده می‌کنند.

استفاده از ونیرهای پرسلاین

دیاستم یا فاصله‌ی بین دندانی

دیاستم یا فاصله‌ی بین دندانی

این روش درمان اساسا عبارت است از استفاده از ونیرها، یک لایه ماده‌ی نازک که بصورت ویژه برای پر کردن فواصل بین دندان‌ها ساخته شده است. این درمان برای اصلاح فواصل اندک بین دندان‌ها عالی است.

باندینگ دندانی

دیاستم یا فاصله‌ی بین دندانی

دیاستم یا فاصله‌ی بین دندانی

این درمان یکی از جذاب‌ترین روش‌های اصلاح فاصله‌ی بین دندان‌ها است. طی این فرایند از ماده‌ای همرنگ دندان برای بستن فاصله‌ی بین دندان‌ها استفاده می‌شود. این ماده به گونه‌ای ساخته شده است که هم رنگ دندان‌ها است و به شکلی دور دندان قالب گیری می‌شود که فاصله‌ی بین آنها را پوشش می‌دهد.

روش جراحی برای برداشتن فرنوم لبی

دیاستم یا فاصله‌ی بین دندانی

دیاستم یا فاصله‌ی بین دندانی

 

در صورتی که شکاف بین دندان‌ها در نتیجه‌ی بزرگی فرنوم لبی ایجاد شده باشد، پیش از کار گذاشتن بریس‌ها، دندانپزشک یک جراحی جزئی برای برداشتن فرنوم انجام خواهد داد زیرا ممکن است پس از برداشتن بریس‌ها، دندان‌ها مجددا به جای خود بازگردند. فرایند جراحی که به این منظور انجام می‌شود تحت عنوان فرنکتومی شناخته می‌شود.

پیشگیری از ایجاد فاصله بین دندان‌ها

در صورتی که علت بروز فاصله بین دندان‌ها شرایط رشد فیزیولوژیک دندان‌ها باشد، متاسفانه راهی برای پیشگیری از آن وجود ندارد. با این حال، در صورتی که به صورت خود به خود بین دندان‌ها فاصله ایجاد شود، با استفاده از بریس‌ها می‌توان از جابجایی بیشتر آنها جلوگیری نمود.

از سوی دیگر، کارهای روزمره‌ای که برای مراقبت از دندان‌ها انجام می‌دهید، مانند کشیدن نخ دندان و مسواک زدن منظم، بهترین راه برای پیشگیری از این شرایط هستند. رعایت بهداشت دهان و دندان از جمله اقدامات پیشگیرانه برای جلوگیری از بروز دیاستم است. پوسیدگی دندان و بیماری لثه از جمله عوامل اصلی هستند که منجر به بروز شکاف بین دندان‌ها می‌شوند، که بیمار با مراقبت‌های پیشگیرانه‌ی می‌توان از پیشرفت آن جلوگیری نماید.

نتیجه گیری

در صورتی که بین دندان‌های خود فاصله یا شکاف دارید، نکات مهمی هستند که باید در خصوص دیاستم بدانید. برای انتخاب درمان صحیح و مناسب یا اقدامات پیشگیرانه، پی بردن به علت اصلی آن ضروری است.

داشتن دندان‌های سالم و زیبا یکی از ویژگی‌هایی است که موجب بالا رفتن اعتماد به نفس همه‌ی افراد خواهد شد. بنابراین پیش از آنکه خیلی دیر شود، به بهداشت و زیبایی ظاهری دهان و دندان خود رسیدگی نمایید.