کامپوزیت های دندانی موادی هستند که با تکنیک باندینگ دندان ها مورد استفاده قرار می گیرند، و به دو دلیل منحصر بفرد هستند:

  • از نظر رنگ و ظاهر بیشترین شباهت را به مینای دندان های طبیعی دارند.
  • قادر است مستقیماً به سطح دندان ها (حتی سطوح صاف) بچسبد.

و به دلیل داشتن این ویژگی ها، برای یک دامنه کاربردهای وسیع برای دندان های جلوی دهان مفید است، که عبارتند از:

  • پر کردن دندان با مواد همرنگ دندان
  • اصلاح نقائص جزئی دندان ها
  • بستن فاصله بین دندان ها
  • ونیرهای کامپوزیتی

در این مقاله علاوه بر توضیحات کامل در مورد این کاربردها اطلاعاتی در مورد دوام آنها و مقایسه با دیگر ترمیم های دندانی به شما ارائه خواهیم داد.

پر کردن همرنگ دندان ها

کامپوزیت های دندانی ترمیم های استانداردی هستند که برای پر کردن سفید رنگ برای دندان های جلوی دهان استفاده می شوند. از مواد از دهه ۱۹۶۰ تاکنون مورد استفاده قرار گرفته اند. گرچه این مواد نقاط ضعفی دارند اما برای دندان هایی که نیاز به یک ترمیم ساده، محافظه کارانه، و با ظاهر طبیعی دارند، هیچ جایگزینی بهتر از آنها وجود ندارد.

کامپوزیت در دندانپزشکی

کامپوزیت در دندانپزشکی

ترمیم نقائص جزئی دندان ها

این حقیقت که کامپوزیت های دندانی به خوبی به دندان ها، و حتی به سطوح صاف و صیقلی آنها می چسبند باعث شده است آنها گزینه ای فوق العاده برای اصلاح اکثر و حتی همه انواع نقائص کوچک (مانند مناطق مجزای لکه ها، سوراخ شدگی سطح، لب پر شدگی های کوچک، و یا بدشکلی های جزئی) باشند.

هر چقدر منطقه مشکل دار کوچک تر باشد، بیشتر احتمال دارد که تنها راهکار باندینگ رزین کامپوزیت باشد. در برخی موارد، ترمیم و اصلاحات مورد نیاز می توانند به شکل غیر قابل باوری آسان باشد. احتمالاً به سادگی چسباندن مستقیم یک لایه کامپوزیت به منطقه مشکل دار است، بدون آنکه نیاز باشد حتی تراشی روی دندان صورت بگیرد. با این کاربردها و سایر کاربردهایی که در این مقاله برای شما ذکر خواهیم کرد، ممکن است زمانی که باندینگ ها کار گذاشته می شوند، استفاده از بی حس کننده های دندانپزشکی نیاز نباشند. به همین دلیل است که لزوم استفاده از بی حس کننده ها عموماً به مقدار تراش مورد نیاز از دندان بستگی دارد. در صورتی که مقداری اندک تراش نیاز باشد یا هیچ تراشی نیاز نباشد، ممکن است بی حس کننده اصلاً نیاز نباشد.

کامپوزیت در دندانپزشکی

کامپوزیت در دندانپزشکی

بستن فاصله بین دندان ها

دندانپزشکان اصطلاح “دیاستم” را برای اشاره به فضای خالی بین دندان های جلوی دهان استفاده می کنند. از نقطه نظر عملکردی و سلامت دندانی، این فاصله ها هیچ مشکلی بوجود نمی آورند. اما از نظر ظاهر زیبایی، برخی افراد متوجه می شوند که آنها چندان جذاب نیستند. برای افرادی که این مشکل برای آنها اهمیت دارد، باندینگ می تواند یک راهکار ساده و کاربردی برای آنها باشد.

شاید این مطلب نیز برای شما مفید باشد:  کیست ها و عفونت های دندانی

ایده این است که، کامپوزیت های دندانی روی طرفین داخلی دو دندان کنار فضای خالی قرار داده می شوند . تنها با مقدار عریض تر کردن هر دندان این فاصله بسته (پر) می شود. استفاده از  ونیرهای پرسلاین رایج ترین جایگزین برای بستن فاصله بین دندان ها با باندینگ است. اما هر چه عرض دیاستم کمتر باشد، استفاده از کامپوزیت ها برای بستن این فاصله بهترین انتخاب خواهد بود. از آنجا که هدف اصلی افزایش اندازه دندان ها است، به احتمال زیاد هیچ تراش دندانی نیاز نخواهد بود. در این صورت، هیچ راه دیگری برای بستن این فاصله با این میزان عدم تهاجمی بودن وجود ندارد.

  • برخلاف تکنیک های دیگر، اگر به دلایلی نتایج بسته شدن این فاصله ناخوشایند یا مشکل ساز باشد، بازگشت دندان ها به حالت اولیه ممکن و نسبتاً ساده است. کامپوزیت های دندانی را می توان بدون وارد شدن هیچ آسیبی به دندان از روی دندان برداشت.
  • درست برخلاف باندینگ دندان ها، ونیرهای دندانی توسط تکنیسین در لابراتوار دندانپزشکی ساخته می شوند. و به همین دلیل، در موارد دشوار و پیچیده تر، مانند بستن شکاف های بسیار بزرگ، ممکن است برای حصول راحت تر بهترین نتایج ایده آل ترین روش استفاده از ونیرهای دندانی باشد.

ونیر کامپوزیت دندان

مانند ونیرهای پرسلان، دندانپزشکان می توانند از کامپوزیت ها نیز برای خلق پوششی برای کل سطح جلوی دندان ها استفاده کنند. در حقیقت، جایگذاری ونیرهای کامپوزیتی چندین دهه قدیمی تر از تکنیک ونیرهای پرسلاینی است.

این کاربرد کاملاً جنبه زیبایی دارد، و هدف این فرایند بازسازی سطح دندان است (بنابراین ظاهر آن بهبود پیدا می کند) بدون آنکه ضخامت آن افزایش قابل توجهی داشته باشد. به این معنا که ممکن است نیاز باشد دندانپزشک قبل از انجام باندینگ مقداری از سطح جلوی دندان ها بتراشد. در این صورت، استفاده از بی حس کننده ممکن است لازم باشد.

نکته منحصر بفردی که در مورد ونیرهای کامپوزیتی وجود دارد میزان هنرمندی است که دندانپزشک باید داشته باشد. در حالی که برای ساخت ونیرهای پرسلاین دندانپزشک از دندان هایی که آماده کرده است قالب می گیرد و آن را برای لابراتوار ارسال می کند. سپس تکنیسین لابراتوار از آن برای ساخت ونیرها استفاده خواهد کرد.

در مقایسه، در ونیرهای کامپوزیتی دندانپزشک هنرمند اصلی است. و بر خلاف تکنیسین دندانپزشکی که در محیط آزمایشگاهی و در آسایش و راحتی کار می کند، دندانپزشک باید در طول یک ویزیت دندانپزشکی و مدت زمان اختصاص داده شده، به بهترین نتایج ممکن دست پیدا کند. خلق یک پوشش از باندینگ دندانی که هم زیبا است و هم از نظر عملکردی صحیح است برای یک دندانپزشک کار دشواری نیست.

ترمیم های چسبانده شده به دندان های جلو چقدر دوام دارند؟

همه ترمیم های کامپوزیتی دندانی پتانسیل لک شدن را دارند. و برای ترمیم های بزرگتر، ساییدگی یا شکستگی می تواند مشکل برانگیز شود. در مطالعات بسیاری دوام نسبی ترمیم های بزرگ دندانی (که برای بستن فواصل بین دندان ها/ و تغییر شکل دندان ها) مورد بررسی قرار گرفته اند.

  • در یکی از آنها گزارش شد که پس از ۵ سال، ۱۵% از ۱۷۵ ترمیم انجام شده به نوعی نیاز به ترمیم داشتند (و هیچ یک به طور کامل از دست نرفتند، و همگی قابل ترمیم بودند). از بین ترمیم هایی که نوعی شکست را تجربه نکرده بودند، ۹۰% آنها در ۵ سالگی از نظر بالینی خوب یا عالی ارزیابی شده بودند.
  • در گزارش دیگر ۳۲۷ کامپوزیت دنبال شدند. در این مقاله ۵ سال دوام مشخص شد. اکثر ترمیم هایی که نیاز بودند مربوط به شکستگی های جزئی باندینگ بودند. تنها یک ترمیم دندانی به طور کامل از دست رفته بود. مانند بالا، از ترمیم هایی که هیچ نوع شکستی را تجربه نکرده بودند، ۹۰% از آنها در ۵ سالگی از نظر بالینی خوب یا عالی ارزیابی شده بودند.
  • در تحقیقی دیگر، دوام ترمیم های دندانی پس از ۲ سال برای ونیرهای کامپوزیت ۷۴% و برای ونیرهای پرسلاین ۹۴% گزارش شده بود.
شاید این مطلب نیز برای شما مفید باشد:  چگونه ریتینر ارتودنسی را تمیز نگهداریم؟

ترمیم های کامپوزیتی نسبتاً کوچکتر نسبت به موارد ارزیابی شده در مطالعات بالا به احتمال زیاد طول عمر بیشتری خواهند داشت. اما حتی اگر اینطور نباشد، باندینگ هنوز هم انتخاب درست است زمانی که تنها یک ترمیم دندانی کوچک نیاز است.

وقتی ترمیم های دندانی نسبتاً بزرگتر (مانند ونیرها یا پر شدگی های بسیار بزرگ) نیاز هستند، راجع به جایگزین های ممکن با دندانپزشک خود صحبت کنید. گرچه ممکن است قیمت فرایندهای دیگر (مانند روکش ها، ونیرهای پرسلاین) بالاتر باشد، اما به دلیل دوام بیشتر آنها ممکن است مقرون به صرفه تر باشند.

کامپوزیت در دندانپزشکی

کامپوزیت در دندانپزشکی

مزایا و معایب ترمیم های کامپوزیتی نسبت به ترمیم های پرسلاین

برخی از کابردهای باندینگ دندان برای دندان های جلو در عوض می توانند با جایگذاری ونیر یا روکش های پرسلن درمان شوند. هنگام تلاش برای تصمیم گیری از بین این جایگزین ها، بهتر است این مزایا و معایب را مد نظر قرار دهید:

باندینگ معمولاً ارزان و مقرون به صرفه تر است.

ترمیم های کامپوزیتی دندان معمولاً کم هزینه تر از نمونه پرسلن هستند. آنها تنها در یک جلسه کار گذاشته می شوند در حالی که ترمیم های پرسلن نیاز به دو جلسه دارند (و بنابراین جلسات نیاز به زمان بیشتری دارند). با ترمیم های پرسلن، صورتحسابی نیز از لابراتوار دندانپزشکی برای ساخت آنها وجود خواهد داشت.

کامپوزیت در دندانپزشکی

کامپوزیت در دندانپزشکی

ترمیم های دندانی در صورت شکسته شدن قابل ترمیم شدن هستند.

اگر یک پر شدگی بزرگ کامپوزیتی یا ونیر لب پر یا شکسته شود، دندانپزشک تقریباً مطمئناً می تواند آن را ترمیم کند. و در اکثر موارد، احتمالاً با چسباندن مقداری مواد به جای بخش آسیب دیده می توان آن را ترمیم کرد.

در مقایسه، گرچه یک ترمیم شدگی یا پیوند ممکن است در برخی موارد امکان پذیر باشد، اما اگر یک ترمیم پرسلنی شکسته شود، به احتمال زیاد نیاز به تعویض خواهد داشت.

شاید این مطلب نیز برای شما مفید باشد:  دندان درنیاوردن نوزاد و کودک

ترمیم های کامپوزیتی از خود ساییدگی و خوردگی نشان خواهند داد.

کامپوزیت دندانی نوعی پیوند پلاستیکی است. و گرچه سازندگان به اجزاء آنها می افزایند تا مقاومت آنها در برابر ساییدگی را افزایش دهند اما هنوز هم اتفاق می افتند. فرد ممکن است متوجه شود که به مرور زمان شکل کلی دندان ها تغییر کرده است (مخصوصاً در لبه های سطح جونده دندان). در مقایسه پرسلن محکم تر است، بنابراین به مرور مدت زمان طولانی شکل اصلی خود را بیشتر حفظ خواهد کرد.

می توان انتظار داشت باندینگ لک شود.

این ماهیت باندینگ دندانی است که به مرور زمان لک شود. اما پرسلن تا میزان زیادی (نوعی سرامیک غیر قابل نفوذ) اینطور نخواهد شد.

کل ترمیم دندانی، یا حتی تنها بخشی از آن یا حتی تنها لبه های آن، ممکن است بد رنگ شود. تجمع لکه ها بیشتر در مواردی اتفاق می افتد که فرد مقدار زیادی قهوه، چای، نوشابه، یا فراورده های تنباکو مصرف می کند. به عنوان یک فرایند ترمیمی، ممکن است پولیش کردن سطح باندینگ امکان داشته باشد که ظاهر اصلی آن را احیاء کند. در موارد دیگر، ممکن است دندانپزشک احساس کند لازم است ترمیم دندانی شما به طور کامل برداشته شود و یک لایه جدید جایگزین آن شود.

به نظر می رسد ترمیم های پرسلن ظاهر طبیعی تری دارند.

پرسلن شفافیت شیشه مانندی دارد که انعکاس نور آن دقیقاً شبیه مینای دندان است. در مقایسه، کامپوزیت مات تر است بنابراین به طور معمول براقیت آن شبیه مینای طبیعی دندان ها نیست.

چه چیزی موجب شفافیت می شود؟

در دندان های طبیعی و ونیرهای پرسلن، سطح خارجی دندان ها شفاف است، و نحوه قابلیت ورود نور به داخل این لایه و سپس منعکس کردن آن چیزی است که باعث درخشش شیشه مانندی می شود که عموماً در مینای دندان های طبیعی مشاهده می کنیم.

باندینگ دندانی با نور چگونه برخورد می کند؟

در مقایسه، کامپوزیت های دندانی مات تر هستند. و در نتیجه، نحوه انعکاس نور متفاوت است. مقدار زیادی از نوری که با دندان ترمیم شده با کامپوزیت برخورد پیدا می کند، از سطح خارجی آن منعکس می شود (نفوذ نور زیادی به درون دندان اتفاق نمی افتد). و این تفاوت (به دلیل فقدان شفافیت آن) به این معنا است که درخشش غیر طبیعی تری خلق خواهد کرد.

نگرانی های بافت لثه

حداقل از نظر تئوری، ترمیم های پرسلن ممکن است از نظر حفظ سلامت لثه سودمندتر باشند. کامپوزیت های دندانی به اندازه پرسلن ها نمی توانند پولیش و صاف و صیقلی شوند. در نتیجه، تمایل بیشتری به حفظ ذرات غذا و پلاک های دندانی خواهد داشت. با این حال، در مواردی که مراقبت های دهان و دندان در منزل به طور منظم دنبال شوند، این مشکل هیچ مسئله چشمگیری بوجود نخواهد آورد.

کدام یک را باید انتخاب کنید؟

در مواردی که هزینه مسئله نیست، اکثر دندانپزشکان عموماً ترجیح می دهند ونیرها و روکش های پرسلن را برعکس جایگزین های کامپوزیتی آنها قرار دهند. روی هم رفته میزان رضایت بیماران از ونیرهای پرسلن نسبت به ونیرهای کامپوزیتی بیشتر است.

۰/۵ (۰ نظر)
0 پاسخ

پاسخ دهید

میخواهید به بحث بپیوندید؟
مشارکت رایگان.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *